![]() |
Miskraam Slechts in de helft van de situaties treedt werkelijk een miskraam op; in de overige gevallen heeft het bloedverlies een andere oorzaak. Zo kan er bloedverlies optreden door een betere doorbloeding van de baarmoedermond, na gemeenschap, na (harde) ontlasting of na de innesteling van de bevruchte eicel. De medische term voor een miskraam is spontane abortus. De oorzaak van een miskraam is bijna altijd een aanlegstoornis. Het vruchtje is niet in orde, en de natuur vindt als het ware een logische oplossing: het groeit niet verder en het lichaam stoot het af. Miskramen komen betrekkelijk vaak voor: bij tenminste één op de tien zwangerschappen is er sprake van. Dit betekent dat in Nederland jaarlijks 20.000 vrouwen een miskraam meemaken. Naar schatting krijgt een kwart van alle vrouwen ooit met dit probleem te maken. Meestal komt een miskraam na het eerste bloedverlies binnen een aantal dagen op gang, soms duurt dit nog een week of zelfs een paar weken. Geleidelijk ontstaat krampende buikpijn en neemt het bloedverlies toe, zoals bij een hevige menstruatie. In de loop van enkele uren wordt de vruchtzak nu uit de baarmoeder gedreven. De miskraam heeft dan plaatsgevonden. Vaak komen ook bloedstolsels vrij, die meer donkerrood en glad zijn. Tegen de pijn kun je een pijnstiller innemen. |
![]() |
|---|
